Mój drzewiasty przyjaciel

Uwielbiam drzewa! Będąc dzieciakiem, jeśli to tylko było możliwe, wdrapywałem się na nie. Fascynuje mnie ich ogrom, ich spokój, godzinami mogę wpatrywać się w korony drzew, tworzące prawdziwe labirynty. Ich szum, furgotanie liści na wietrze, należą do najwspanialszych dźwięków, jakie dane jest nam odbierać. Uwielbiam siąść sobie pod dorodnym dębem czy bukiem, oprzeć się o jego ciepły pień, zamknąć oczy i wsłuchiwać się w śpiew drzew. Nic tak nie koi, nic tak nie uspakaja, jak las. Nawet pozbawione liści, drzewa nadal pozostają piękne.

Mam wśród nich kilkoro ulubieńców. Niestety, ostatnio straciłem jednego z moich drzewiastych przyjaciół. Jedna z grudniowych zawieruch wyrwała z ziemi topolę, z której ktoś kiedyś zrobił myśliwską ambonę, dzięki czemu, można było zasiąść wśród jej gałęzi.

 

Owa topola, była świadkiem wielu wspaniałych pikników, które tam urządzaliśmy. Cień drzew i odsłonięty widok od południa sprawiały, że można był tam wylegiwać się całymi godzinami na słoneczku, a kiedy robiło się zbyt gorąco, zawsze można było schować się w chłodnym cieniu, by chwilę od słońca odpocząć. Najpierw jednak zniszczono to miejsce wycinając pobliskie drzewa, które sprawiały, że mało kto tam docierał, a teraz wiatr powalił topolę. Już od dłuższego czasu próbujemy znaleźć nowe piknikowe miejsce, jak dotąd jednak bez powodzenia. A wiosna już coraz bliżej. Tylko drzewiastego przyjaciela żal.

 

A było tak cudownie



Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s